عرفان ناب

آموزه‌هایی از عرفان ناب شیعی

داغ کن - کلوب دات کام

به استقبال مبعث پیامبر اکرم(ص)

 

 

 

ماه فروماند از جمال محمد

سرو نباشد به اعتدال محمد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

در نظر قدر با کمال محمد

وعده دیدار هر کسی به قیامت

لیله اسری شب وصال محمد

آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی

آمده مجموع در ظلال محمد

عرصه گیتی مجال همت او نیست

روز قیامت نگر مجال محمد

وآنهمه پیرایه بسته جنت فردوس

بو که قبولش کند بلال محمد

همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد

تا بدهد بوسه بر نعال محمد

شمس و قمر در زمین حشر نتابند

نور نتابد مگر از جمال محمد

شاید اگر آفتاب و ماه نتابند

پیش دو ابروی چون هلال محمد

چشم مرا تا به خواب دید جمالش

خواب نمی‌گیرد از خیال محمد

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

عشق محمد بس است و آل محمد(ص)

  
نویسنده : صبا درویش ; ساعت ٧:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/٢۸
تگ ها : محمد(ص) ، سعدی ، موسی ، عیسی

شراب طهور (12)

توبه و تغییر مسیر و روش

پس از یقظه و بیدارى و پى‌بردن شخص به اینکه چه عظمتها و کمالاتى براى او دسترسى‌پذیر است و او تاکنون عمر خویش را صرف غوطه‌ورى و فرورفتن هرچه بیشتر در منجلاب گناه و لذّتجویى‌هاى حیوانى و نفسانى کرده است، با تمام وجود از گذشته خود پشیمان و مصمّم می‌شود راه طهارت و تعالى را در پیش گیرد.

ماهیّت گناه

در عالم، هر چیز ظاهر و مُلکى دارد که با حواسّ ظاهرى انسان قابل درک است و باطن و ملکوتى دارد که از حواسّ ظاهرى پوشیده و با ادراکات باطنى انسان قابل احساس است. ظاهر معاصى همان لذّتها و شیرینى‌هاى نفسانى و جسمانى است که با حواسّ ظاهرى احساس می‌شوند، امّا باطن گناهان، که از حواسّ ظاهرى پوشیده‌اند، آتش، کثافات، سَموم و حمیم است.

قبح اخلاقى گناه

خداى متعال بنده‌اش را غرق لطف، فضل، احسان و اِنعام خویش کرده است بی‌آنکه احتیاج و چشم طمعى به آن بنده داشته و حتّى عطاى خود را منوط به تشکّر و قدردانى او کرده باشد و با توجّه به اینکه آن بنده از باطن و ملکوت اشیاء و اعمال بى‌خبر است، براى اینکه به دام آنچه در باطن، مهلک و زیانبار است نیفتد، از سر لطف و محبّت نسبت به وى، از طریق انبیا(ع) از او خواسته است که از برخى کارها بپرهیزد و بعضى اعمال را انجام دهد. حال از نظر موازین اخلاقى و ارزشهاى انسانى و از منظر انصاف و مروّت، تا چه حد زشت و نفرت‌انگیز است که آن بنده بر آن همه لطف و عطای خدا چشم ببندد، آنها را نادیده بگیرد، نمک‌ناشناسانه و جسورانه تجرّى ورزد، در برابر دستورات پروردگار کریم خود بی‌اعتنایى و سرکشى کند!

آثار مخرّب روحى ارتکاب گناهان و غوطه‌ورى در لذایذ طبیعى و نفسانى

معصیت، دل را فاسد و تباه می‌کند و در صورت تداوم و افراط، آن را واژگونه و از هویّت اصلى خود خارج می‌سازد و راه بازگشت به نیکى‌ها و پاکى‌ها را بر آن سد می‌کند. صاحب چنین قلب قسى و بی‌احساسى، از درک لذّتهاى معنوى محروم می‌شود و دیگر نمی‌تواند حلاوت و شیرینى ذکر، دعا، عبادت و راز و نیاز عاشقانه با خدا را احساس کند.

توبه و تغییر روش

با پى بردن به ماهیّت پلید گناه و زشتى و قباحت اخلاقى آن و اینکه شخص لحظه به لحظه از بلنداى کمال انسانى دورتر می‌شده، پشیمان و شرمنده و از روش پیشین خود منزجر می‌شود. این ندامت و شرمندگى، گوهر اصلى توبه است.

نخستین اثر عملى ندامت، عزم قاطع بر ترک همیشگى گناهان است. دومین اثر عملى ندامت، تلاش برای جبران خطاها و ترمیم خسارات وارده بر خویش و دیگران جبران آنهاست. سومین اثر عملى ندامت، با تمام وجود از خداوند پوزش خواستن و طلب بخشش است در حالی که خود را مستحق بخشش نمی‌داند اما به رحمت خدا امید دارد.

فوریّت توبه

توبه امرى است که به هیچ وجه نباید به تأخیر افکنده شود. زیرا از یک سو با تداوم راه باطل پیشین، هر لحظه اعتیاد به گناه شدیدتر و ترک آن دشوارتر می‌شود و ممکن است کار به جایى برسد که امکان ترک آن از بین برود؛ از سوى دیگر، هیچ کس از آینده باخبر نیست و نمی‌داند عمر او چه زمانى به پایان می‌رسد.

توبه؛ نیازى همگانى

لازمه رشد و کمال هر شخص این است که آنچه در مرتبه قبل انجام داده است، به نظرش ناقص و ناکافى بیاید و در مقام پوزش و عذرخواهى برآید. بنابراین هرکس در هر مرتبه‌اى که قرار دارد، وقتى به اعمال مراحل قبل توجّه و نگاه می‌کند، در پیشگاه خداوند احساس شرمندگى می‌کند و در صدد عذرخواهى و توبه برمی‌آید، لذا از کوچک‌ترین تا بلندمرتبه‌ترین و کامل‌ترین انسانها، همگى نیازمند به توبه‌اند.

توبه خاصّ در آستانه سلوک

براى انجام این توبه، توصیه می‌شود سالک به ترتیب زیر عمل کند:

1) دفترچه‌اى تهیّه کند و هر چند صفحه آن را به یکى از اعضاى ظاهری و صفحاتى را هم به دل و فکر خود اختصاص دهد و در صفحه مربوط به هر عضو، گناهانى را که می‌توان با آن عضو مرتکب شد، یادداشت کند.

2) چند روزى به گذشته خود بیندیشد و هر یک از گناهان فوق و دفعاتى که آنها را مرتکب شده است در صفحه مربوط به آن یادداشت کند. به این نحو پرونده مجرمیّت خود را تشکیل دهد و تکمیل کند.

3) گناهانى را که جبران‌پذیر است، اعم از حقّ الله و حقّ النّاس، در حدّ توان جبران کند.

4) با مراجعه به آیات قرآن و احادیث معصومان(ع)، کیفرهاى کسانى را که چنان گناهانى مرتکب شده‌اند مطالعه و در مورد آنها تأمّل و تفکّر کند.

5) براى جلوگیرى از سوءاستفاده شیطان از هول و هراس به وجود آمده پس از تأمّل در مورد عذابهایى که او را تهدید می‌کند و براى جلوگیری از یأس و ناامیدى، در آیات و احادیث حاوى وعده‌هاى الهى در پذیرفتن توبه تائبان با هر میزان گناه و نیز آیات و احادیث حاوى تحذیر خداوند از یأس از رحمت الهى تفکّر کند.

6) براى اینکه شیطان نتواند با القای این مطلب که وعده پذیرفته شدن توبه، ناظر به تائبانى است که توبه‌اى تمام‌عیار می‌کنند، نه کسانى چون او که توبه‌شان سطحى و ناقص است، توجّه کند که توبه سطحى و ناقص از توبه نکردن بهتر است.

7) براى اینکه با القای این مطلب که چگونه با این همه بی‌آبرویى که با ارتکاب گناهان براى خود فراهم آورده است شرم نمی‌کند که به در خانه خدا می‌رود و شیطان نتواند او را از توبه کردن منصرف سازد، ضمن پذیرش اینکه به‌راستى با آن همه گناه در پیشگاه خداوند آبرویى برایش باقى نمانده است، توجّه کند که اگر آبرومندانى چون انبیا و اولیا(ع) را نزد خدا شفیع و واسطه قرار دهد، محال است خداوند در به رویشان نگشاید و توبه او را نپذیرد.

8) پس از غلبه بر وساوس شیطانى، غسلِ توبه کند، وضو بگیرد و مقدارى پول به اندازه توان خود براى صدقه کنار بگذارد. سپس در مکانى خلوت، برخى از دعاهایى را که از معصومین(ع) در مقام توبه رسیده است، با توجّه به معناى آنها بخواند، تا حال روحى توبه در وى تقویت شود و با رقّت قلبى که در او به‌وجود آمده است، اشک پشیمانى و ندامت از دیدگانش جارى شود.

9) از تمام کسانى که به او بدى کرده‌اند درگذرد و از خداوند براى آنها طلب بخشش کند. آنگاه از خدا بخواهد که متقابلاً او را ببخشاید.

10) برخیزد و دو نماز دو رکعتى پی‌درپى، به نیّت نماز توبه بخواند و در هر رکعت، پس از حمد، سه بار سوره توحید، یک بار سوره ناس و یک بار سوره فلق را بخواند. پس از سلام نماز دوم، بدون روى برگرداندن از قبله یا سخن گفتن، با توجّه، هفتاد بار اَستَغفِرُ اللهَ رَبّى وَ اَتوبُ اِلَیهِ بگوید و در حین استغفار، گناهانى را که مرتکب شده است در نظر آورد. پس از پایان استغفارها بگوید: لاحَولَ وَ لاقُوَّةَ اِلّا بِاللهِ العَلىِّ العَظیمِ، یا عَزیزُ یا غَفّارُ، اِغفِر لِى ذُنوبى وَ ذُنوبَ جَمیعِ‌المُؤمِنینَ وَالمُؤمِناتِ، فَاِنَّهُ لا یَغفِرُالذُّنوبَ اِلّا اَنتَ.

براى جبران عقب‌افتادگى ناشى از هدر رفتن زمانی که به گناه اشتغال داشته اشت، سالک باید به اعمال صالح و حسنات روى آورد و زمینه‌اى فراهم آورد که خداوند در نامه اعمال او به جاى سیّئاتى که محو کرد، حسناتى را که هنگام ارتکاب آن سیّئات می‌توانست انجام دهد و نداد، ثبت کند تا این گونه، خسارتهاى ناشى از ارتکاب معصیت نیز کلاًّ برطرف و جبران شود.

  
نویسنده : صبا درویش ; ساعت ۳:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/۱٤

با شاگردان آیت الله قاضی/1

تصویری از عارف واصل، سیدهاشم حداد که از شاگردان برجسته آیت‌الحق سیدعلی آقای قاضی (قده) به شمار می‌رفت. مزار این مرد خدا در کربلا قرار دارد.

 آیت‌الله حسینی تهرانی در کتاب «روح مجرد» به شرح زندگانی این عارف بزرگ پرداخته است.

  
نویسنده : صبا درویش ; ساعت ۳:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/۱٤

این‌الرجبیون

در کتاب شریف مفاتیح الجنان آمده است که اولین شب جمعه ماه رجب را لیله‌الرغائب نامند. در این شب ملائک بر زمین نزول می‌کنند. برای این شب عملی از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) ذکر شده است که فضیلت بسیاری دارد و بدین قرار است: روز پنج شنبه اول آن ماه را در صورت امکان و بلامانع بودن روزه بگیرید. چون شب جمعه شد بین نماز مغرب و عشا دوازده رکعت نماز اقامه کنید که هر دو رکعت به یک سلام ختم می‌شود. در هر رکعت یک مرتبه سوره حمد، سه مرتبه سوره قدر، دوازده مرتبه سوره توحید بخوانید. چون دوازده رکعت به اتمام رسید، هفتاد بار ذکر «اللهم صل علی محمد النبی الامی و علی آله» را بگویید. پس از آن در سجده هفتاد بار ذکر «سبوح قدوس رب الملائکۀ والروح» را بگویید. پس از سر برداشتن از سجده، هفتاد بار ذکر «رب اغفر وارحم و تجاوز عما تعلم انک انت العلی الاعظم» را بگویید. دوباره به سجده بروید و هفتاد مرتبه ذکر «سبوح قدوس رب الملائکۀ والروح» را بگویید. سپس حاجت خود را از خدای متعال درخواست کنید. ان شاءالله به استجابت می‌رسد.

پیامبر اکرم(صلی‌الله علیه و آله) در فضیلت این نماز می‌فرماید: کسی که این نماز را بخواند، شب اول قبرش خدای متعال ثواب این نماز را با زیباترین صورت و با روی گشاده و درخشان و با زبان فصیح به سویش می فرستد. پس او به آن فرد می گوید: ای حبیب من، بشارت بر تو باد که از هر شدت و سختی نجات یافتی. میت می‌پرسد تو کیستی؟ به خدا سوگند که من صورتی زیباتر از تو ندیده‌ام و کلامی شیرین‌تر از کلام تو نشنیده‌ام و بویی بهتر از بوی تو نبوییده‌ام. آن زیباروی پاسخ می‌دهد: من ثواب آن نمازی هستم که در فلان شب از فلان ماه از فلان سال به جا آوردی. امشب به نزد تو آمده‌ام تا حق تو را ادا کنم و مونس تنهایی تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دمیده شود و قیامت بر پا شود، بر سر تو سایه خواهم افکند.

  
نویسنده : صبا درویش ; ساعت ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/٤
تگ ها : مفاتیح ، رجب ، نماز ، پیامبر