عرفان ناب

آموزه‌هایی از عرفان ناب شیعی

داغ کن - کلوب دات کام

شراب طهور (3)

فوریّت پرداختن به خودسازى

راه خودسازى و نیل به قلّه‌هاى بلند کمال انسانى بسیار طولانى است و در مقایسه با آن فرصت عمر انسان حتّى اگر عمر درازى باشد، بسیار اندک و کوتاه است؛ بنابراین فرصت اضافى براى هدر دادن و تلف کردن وجود ندارد.

باید توجّه کرد که هرچه از عمر فرد بگذرد و سنّ جوانى به پیرى بگراید، شخصیّت جوان که همچون مومی‌ نرم و انعطاف‌پذیر است و با اندک نیرو و مجاهدتى، به شکل دلخواه درمی‌آید؛ به شخصیّت بزرگسالى که همچون سنگ سخت و تغییرناپذیرى است بدل می‌شود و کوچک‌ترین دگرگونى در آن نیازمند صرف نیرویى بسیار و تلاشى دشوار خواهد بود و این در حالى است که در سنّ جوانى، وجود شخص سرشار از نیرو و توانایى است و با بالا رفتن سن این نیرو و توانایى رو به افول می‌گذارد و جاى خود را به ضعف و ناتوانى می‌دهد. در نتیجه، جریان زمان به دو لحاظ به زیان شخص پیش می‌رود؛ زیرا در جوانى کار آسان‌تر و نیروى انجام آن بیشتر و در بزرگسالى و پیرى، کار دشوارتر و نیروى انجام آن کمتر است.

 راه خودسازى

برخى به گمان خودسازى، به وادى علم و حکمت رو می‌آورند و عمرى را به فراگیرى علوم و اصطلاحات سپرى می‌کنند و در پایان راه زندگى، جز ذهنى انباشته از علوم و اصطلاحات، چیزى نصیبشان نخواهد بود و وجودشان از ارزشهاى متعالى انسانى و کمالات والاى الهى بی‌بهره خواهد بود. قرآن کریم اینان را به چهارپایانى تشبیه کرده است که کتابهاى فراوانى بر پشت خود حمل می‌کنند، امّا بهره‌اى از آن کتب نصیبشان نیست. در مسیر خودسازى آنچه شخص باید در پى آن باشد، دارا شدن حقایق الهى و ارزشهاى متعالى انسانى است و نه صرفاً دانا شدن به آنها. راه دارا شدن حقایق و ارزشهاى فوق، عرفان عملى و سلوک عارفانه است.

عرفان ناب و راستین، عین دین و حقیقت و تمامیّت آن است و طریق حقیقى عرفان چیزى جز راه انبیاى الهى(ع) نیست و مصداق اتمّ کمال عرفانى را تنها در وجود انبیا و اولیاى الهى و در صدر آنها، پیامبر اسلام و اهل‌بیت پاک و بزرگوارش(ع) باید یافت.

گرچه گفتیم متوقّف شدن به حفظ و اندوختن اصطلاحات و الفاظ و اشتغال به بحثهاى علمی‌ و حِکمی‌ درباره حقایق دین به مقصدى که دین در پى تحقّق آن است نمی‌آنجامد، امّا متقابلاً باید دانست که متوقّف شدن در اعمال بی‌روح عبادى و بی‌بهرگى از اسرار و مقاصد نهفته در آنها و به بیان دیگر تقدّس خشک و بی‌بهره از معرفت نیز نمی‌تواند شخص را به قلّه‌هاى بلند کمال و تعالى برساند. بنابراین سلوک عرفانى درست، چیزى جز عمل به دستورالعملهاى دین همراه با درک اسرار و رموز آنها و توأم با عشق و شیفتگى نسبت به معبود نیست.

  
نویسنده : صبا درویش ; ساعت ٩:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٧